Szafirki

Wdzięczne rośliny o niewielkich wymaganiach pielęgnacyjnych. Udają się zarówno na parapecie, jak i w ogrodzie lub na balkonie. Szafirki zachwycają naturalnym wyglądem i ciekawymi odmianami kolorystycznymi. Niezastąpione w ogrodzie angielskim, wiejskim i naturalistycznym. Poznaj bliżej te kwiaty - sprawdź, jak o nie dbać, by co roku rozkwitały na nowo.

Szafirki - ściąga

Szafirki - co to za rośliny?

Szafirki należą do rodziny roślin szparagowatych. Rodzaj szafirków obejmuje ok. 50 gatunków roślin. Wytwarzają 2-7 liści wąskich i mięsistych oraz jeden pęd kwiatowy, a ich łodygi osiągają 10-20 cm. Na szczycie rozwija się gęste grono złożone z niebieskich kuleczkowatych kwiatów. Nasiona wytwarzane są przez kwiaty dolne (tzw. płodne), natomiast w szczytowych kwiatach (tzw. płonnych) nie ma nasion.

Choć wyglądają delikatnie, dobrze znoszą ciężkie warunki atmosferyczne i mróz (do -30°C). Rosną wiele lat w jednym miejscu i łatwo się rozmnażają. Pozostawione same sobie szybko rozprzestrzeniają się w ogrodzie, tworząc kępy.

Szafirki uprawia się w gruncie i pojemnikach. Na rabatach zwykle sadzi się je z narcyzami i tulipanami. W przypadku uprawy doniczkowej szafirki kwitną częściej, a kwiaty dłużej utrzymują się na roślinach. Kwitną na niebiesko, liliowo, biało i żółto.

Szafirki - odmiany do ogrodu

Szafirek Dark Eyes osiąga wysokość 20 cm, a jego kwiaty pojawiają się w kwietniu. Przyciągają wzrok przejściem tonacji koloru z jasnoszafirowego w ciemnoszafirowy. Odmiana White Magic kwitnie na biało na przełomie kwietnia i maja. Dorasta do 20-25 cm wysokości.

Szafirek Latifolium to dwukolorowa odmiana - górne kwiaty są szafirowe, a dolne ciemnofioletowe. Osiąga maksymalnie 20 cm wysokości.Pochodzi z lasów Turcji i wydziela przyjemny zapach.

Szafirki odmiany Touch Snow rzeczywiście wyglądają, jak oprószone śniegiem. Szafirowe kwiaty mają białe końcówki, natomiast kwiaty rosnące najwyżej są całkowicie białe. Rośliny te dorastają do 30 cm.

Szafirki Pink Sunrise to jedna z nowszych odmian szafirków, która wyróżnia się jasnoróżowymi kwiatkami. Osiąga do 15 cm wysokości i sprawdzi się zwłaszcza w ogrodach angielskich, gdzie liczą się pastelowe kolory.

Szafirki - wymagania i warunki

Szafirki zdobią ogrody, balkony, tarasy i parapety. Nadają się na skalniaki, obwódki ścieżek i rabat, a także do kwietników. Cebule szafirków szybko wysychają, ponieważ mają cienką skórkę, dlatego po zakupie i podczas przesadzania należy je jak najszybciej umieszczać w ziemi.

Kiedy sadzi się szafirki?

Szafirki sadzi się we wrześniu i październiku na głębokości 5-8 cm w zależności od wielkości cebulki i w rozstawie 7x10 cm. Nie należy umieszczać ich w gruncie głębiej, ponieważ nie wypuszczą pędów i w efekcie nie zakwitną.

Rośliny posadzone jesienią zdążą się ukorzenić do zimy i zakwitną wiosną. Szafirki kupuje się również na wiosnę, już kwitnące i w połowie kwietnia przesadza do ziemi w ogrodzie lub pojemników.

Jak sadzić szafirki w doniczce? Tu sprawa wygląda nieco inaczej niż w uprawie gruntowej. Głębokość sadzenia powinna odpowiadać 2 średnicom cebulki, a więc jest mniejsza aniżeli w przypadku uprawy szafirków w ogrodzie.

Stanowisko dla szafirków

Szafirki rosną w słońcu i półcieniu. Nadają się na rabaty i ogródki skalne oraz tworzą kompozycje na tarasach i balkonach. Najlepiej wyglądają sadzone w grupach. Jeśli wybierasz dla nich stanowisko półcieniste, najlepsze będzie miejsce pod tymi drzewami i krzewami, które zrzucają liście na jesień.

Podłoże dla szafirków

Szafirki lubią każde podłoże z wyjątkiem suchego i jałowego. Kluczem do sukcesu w uprawie szafirków jest luźna gleba, która pozwoli roślinom swobodnie się rozrastać i tworzyć cebulki przybyszowe. Podłoże warto wzbogacić kompostem, który je rozluźni i doda mu składników odżywczych. Najlepsze połączenie, to ziemia, torf i kompost.

[product id="2583,3157,2954"]

Podlewanie szafirków

Podłoże powinno być stale wilgotne, jednak należy uważać, by nie przelać roślin, ponieważ wówczas cebulki zgniją. Szafirki rosnące w ziemi podlewa się rzadko, przede wszystkim na wiosnę, jeśli od dłuższego czasu nie pada. Więcej uwagi potrzebują szafirki w doniczce czy skrzyni. W ich przypadku podłoże szybko wysycha, więc podlewanie musi być regularne.

Szafirki po przekwitnięciu

Kwiaty szafirków usuwa się po przekwitnięciu. Proces wytwarzania nasion osłabia roślinę, dlatego jeśli nie zamierzasz rozmnażać szafirków z własnych nasion, pozbaw ją kwiatów.

Szafirki - nawożenie

W uprawie szafirków stosuje się nawóz do roślin kwitnących (ilości i częstotliwość wskazane przez producenta). Rośliny zasila się regularnie do końca maja, bo potem zaczynają przygotowywać się do spoczynku. Od razu po posadzeniu można jednorazowo zastosować biohumus, który zasili rośliny i wspomoże ich rozwój na nowym miejscu.

[product id="1607,1804,1041"]

Szafirki - przesadzanie

Szafirki rosną przez długi czas w jednym miejscu - nawet 5-7 lat. Przesadza się je z uwagi na jałowienie gleby, w której się znajdują.

Szafirki - rozmnażanie

Istnieją dwa sposoby na rozmnażanie szafirków - z nasion i przez podział.

Rozmnażanie szafirków z nasion

Nasiona wysiewa się od lipca do ziemi w inspekcie. Kwitną dopiero 3-4 lata od wysiewu. Jeśli zależy Ci na szybkim efekcie, wybierz rozmnażanie szafirków z cebulek przybyszowych.

Rozmnażanie szafirków przez podział cebul

Grupy cebul rozdziela się co 3-4 lata, kiedy rośliny kończą sezon wegetacyjny. Żółknięcie liści to odpowiedni moment, żeby wykopać i podzielić cebule, a następnie posadzić je w nowych miejscach.

Szafirki - zimowanie

Szafirki zimują w ogrodzie, bo ich cebulki są całkowicie mrozoodporne. Te rośliny, które rosną w doniczkach na balkonie i tarasie, można na zimę przenieść do ogrodu i posadzić w wykopanym dołku, a następnie przysypać igliwiem.

Zimowanie na balkonie wymaga osłonięcia doniczek i postawienia w zacisznym miejscu. Doniczkę warto umieścić na kawałku styropianu, który odizoluje ją od niskich temperatur. Pojemniki można też przenieść do ciemnego pomieszczenia, w którym panuje niska temperatura (garaż, piwnica). Również w tym wypadku należy utrzymywać niewielką wilgotność podłoża.

Szafirki - szkodniki i choroby

Główną przyczyną chorób szafirków jest niewłaściwa pielęgnacja. Podczas uprawy należy zachowywać odpowiednią odległość między roślinami i nie podlewać ich obficie. Ziemię przed posadzeniem trzeba rozluźnić - np. wymieszać z piaskiem. Przyczyną pojawienia się chorób jest również nieodpowiednie przechowywanie roślin np. w niewietrzonych pomieszczeniach.

Ślimaki - czasem pojawiają się na szafirkach. Od razu należy je pozbierać i przenieść jak najdalej. Przeciwko ślimakom można zastosować np. taśmę miedzianą lub Ślimakol.

Zgnilizna trądzikowa - chorobę wywołuje grzyb Sclerotinia sclerotorium. Powoduje więdnięcie i żółknięcie wierzchołków liści. Łuski cebulek szarzeją i przerasta je grzybnia z czarnymi przetrwalnikami. Patogeny pozostają w ziemi, dlatego zdrowe cebule trzeba przenieść w inne miejsce.

Zgnilizna pędzlakowa (penicylioza) - wywołuje ją grzyb z rodzaju Penicilium. Łuski cebulek stają się suche i twarde, żeby po pewnym czasie zmienić strukturę na gąbczastą. Choroba atakuje głównie podczas zbioru, czyszczenia i sortowania cebulek.

Z atakiem chorób grzybowych w przypadku szafirków poradzą sobie takie preparaty, jak Polyram, Signum i Revus.

[product id="2447,289,1671,1752,1669,90"]

Szafirki - ciekawostki

Więcej porad w e - booku