Zastanawiasz się, jakie pnącze rośnie najszybciej? Marzy Ci się, żeby rośliny zasłoniły widok za płotem, ozdobiły ścianę domu lub zawładnęły pergolami i kratkami w ogrodzie? Poznaj rośliny pnące wieloletnie szybkorosnące. Stworzysz z nimi ciekawe kompozycje, ozdobisz dom, zasłonisz nieestetyczny kawałek muru lub nijaki płot, a przy tym zyskasz prywatność.
Rośliny pnące – wieloletnie i szybkorosnące nie tracą czasu!
Tajemnica błyskawicznego wzrostu pnączy tkwi w tym, że pęd nie przyrasta na grubość, tylko na długość. Całą energię i zasób składników pokarmowych zużywa, żeby wytworzyć nowe liście i kwiaty.
Pnącza wykształcają pędy boczne, dzięki którym zwiększają swoją rozpiętość. Pionową wspinaczkę umożliwiają im, w zależności od gatunku, np. wąsy czepne, ogonki liści, korzenie przybyszowe. Niektóre pnącza owijają się wokół podpór całymi pędami.
Zdobią ściany domów, balkony i zasłaniają płoty. Okrywają pergole i altany. Każdy centymetr pionowej powierzchni w ogrodzie staje się dla nich szansą, żeby dotrzeć jeszcze wyżej! Wspinają się nawet po pniach drzew, choć tu trzeba uważać, bo niektóre są tak ekspansywne, że potrafią zadusić mniejsze drzewa i krzewy.
1. Rdest Auberta Fallopia
To najszybciej rosnące pnącze w Polsce (i na całym terenie o klimacie umiarkowanym). Szczyci się 6-12 m rocznego przyrostu i w sumie osiąga do 15 m wysokości. Kwitnie od lipca do października, a jego kwiaty zbierają się w luźne wiechy o długości do 30-50 cm. Przekwitając, zmieniają się w białe lub zaróżowione owoce.
Sercowate liście traci jesienią wraz z pierwszymi przymrozkami, ale zimuje w ziemi. Przy większych chłodach okryj bryłę korzeniową kopczykiem ze ściółki liściastej albo słomy. Pędy czasem przemarzają, ale szybko się odradzają na wiosnę.
Żródło: AnRo0002, CC0, via Wikimedia Commons
Rdest Auberta rośnie na każdej glebie, również ubogiej, ale do szybkiego rozwoju potrzebuje podłoża zasobnego w składniki pokarmowe. Kwitnie tylko na stanowiskach słonecznych.
Wymaga regularnego podlewania, ale źle znosi zastoje wody. Bez wody jego liście żółkną i opadają. Podobnie reaguje na zbyt mokrą glebę. Rozwija się błyskawicznie, dlatego dostarczaj mu dużych ilości składników pokarmowych. Co 2. rok na wiosnę nawieź go obornikiem, a w kwietniu i czerwcu nawozem wieloskładnikowym.
[product id="1367,3139,1369"]
Wiosną przeprowadź cięcie odmładzające, dzięki któremu obficiej zakwitnie. Przycinanie wierzchołków wzrostu sprawia, że wykształca pędy boczne do 1,5 m rozpiętości. Ponieważ szybko rośnie, wymaga cięć formujących w trakcie sezonu wegetacyjnego, nawet co 2-3 tygodnie. Rdest Auberta rozmnaża się ze ściętych pędów, więc dzięki tylko jednej roślinie szybko obsadzisz płoty, pergole i ściany.
Pnącze posadź jesienią lub wiosną w ziemi wzbogaconej 10 cm warstwą kompostu, lub obornika. Od razu po posadzeniu pędy przytnij do ⅔ długości. Rośnie szybko i wymaga silnych podpór z mocnego drewna i metalu. Nie uprawia się go w donicach, bo szybko je przerasta.
Jeśli szukasz pnącza szybkorosnącego na płot, rdest Auberta stanowi dobry wybór. Ogrodzenie to najbezpieczniejsze miejsce dla niego, bo zapewni mu dużo miejsca na rozrost. Przy ścianie domu wymaga większej uważności i częstszej pielęgnacji, bo niekontrolowane przyrosty uszkadzają rynny i zasłaniają okna.
2. Powojnik tangucki
Roczne przyrosty osiągają do 3 m długości, a w sumie powojnik tangucki dorasta do 6 m. Należy do pnączy wieloletnich długo kwitnących, bo kwiaty utrzymuje od lipca do października (nawet dłużej, jeśli jesień jest łagodna). Wypuszcza żółte dzwonkowate kwiaty, które lekko zwisają z pędów. Przekwitając, zmieniają się w owłosione, srebrzystobiałe owocostany. Pierzasto złożone liście składają się z lancetowatych listków.
Żródło: Tatiana Gerus from Brisbane, Australia, CC BY-SA 2.0, via Wikimedia Commons
Powojniki wymagają ciepłego, zacisznego i słonecznego miejsca. Bardzo dobrze się czują np. przy południowej ścianie domu lub murze. Rosną na żyznych lekkich lub średniociężkich glebach, przepuszczalnych i umiarkowanie wilgotnych o odczynie zasadowym. Poradzą sobie również na przeciętnym podłożu wzmocnione nawozem do roślin kwitnących lub nawozem do powojników. Nie znoszą gliniastych i stare mokrych gleb.
[product id="1547,1539,1899"]
Powojnik tangucki traci liście na początku listopada, ale jest mrozoodporny. Jeśli za bardzo się rozrośnie, przytnij go na przełomie marca i kwietnia (do 10-30 cm nad ziemią). Atrakcyjnie wygląda przede wszystkim, kiedy się pnie w górę. Jeśli przekroczy wysokość podpory lub ogrodzenia, zacznie się przewieszać i straci na estetyce.
3. Dławisz okrągłolistny
Przyrasta do 2-3 m rocznie, by docelowo osiągnąć nawet 12 m wysokości. Wypuszcza silne pędy, którymi mocno oplata podpory. Kwitnie w maju i czerwcu, ale jego kwiaty są drobne, zielonkawo-białe, czasem białe. Ozdobną funkcję pełnią przede wszystkim zielone eliptyczne lub okrągłe liście o piłkowanych brzegach i zaostrzonym szczycie. Jesienią przebarwiają się na żółto. Na przełomie września i października pojawiają się czerwone owoce.
Żródło: Qwert1234, Public domain, via Wikimedia Commons
Dławisz rośnie i obficie owocuje nawet na glebach przeciętnych i pozbawionych składników pokarmowych. Jednak żeby wytworzyć długie przyrosty, wymaga żyznego podłoża i podlewania (nie toleruje zalania korzeni). Silnie się rozrasta, a jeśli zaczyna przeszkadzać innym roślinom, po przekwitnięciu wykonaj cięcie formujące i usuń odrosty korzeniowe.
Dobrze znosi suszę i jest w pełni mrozoodporny (nie potrzebuje osłony na zimę). Sprawdza się w ogrodach miejskich, bo nie szkodzą mu również zanieczyszczenia (smog, kurz, spaliny). To roślina dwupienna – osobniki żeńskie potrzebują słońca, a męskim odpowiadają zarówno słońce, jak i półcień.
Dławisze sadzi się od kwietnia do października. Żeby owocował, sadź obok siebie egzemplarze żeńskie i męskie. Nie umieszczaj dławisza przy miniaturowych drzewach lub krzewach, bo jeśli się wokół nich owinie, może je zadusić.
4. Glicynia – wisteria
Przyrasta do 3 m rocznie, a docelowo osiąga do 10 m wysokości. Kwitnie w maju i choć kwiaty utrzymują się tylko przez miesiąc, to warto na nie czekać przez cały rok. Zwisające długie stożkowate kwiatostany mają do 30 cm. Na jeden składa się aż 80 drobnych kwiatków w kolorze białym, różowym, fioletowym lub błękitnym. Pojawiają się szybciej niż liście, które opadają na zimę, a są również ozdobne – pierzasto złożone z drobnych lancetowatych listków.
Żródło: SLIMHANNYA, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons
Wymaga żyznej i próchniczej, głęboko uprawionej gleby stale lekko wilgotnej. Podlewaj ją umiarkowanie, ale regularnie. W sezonie wegetacyjnym stosuj nawozy wieloskładnikowe.
Korzenie glicynii zabezpiecz przed zimą kopczykiem z ziemi i ściółki liściastej, słomy lub kory. Pędy owiń słomianym chochołem lub agrowłókniną.
[product id="65,1610,206"]
Pnącze potrzebuje mocnych podpór drewnianych lub metalowych, które udźwigną jego ciężar. Na przełomie lipca i sierpnia wytnij cienkie pędy i te, które nadmiernie zagęszczają roślinę. Zabieg ten pobudzi glicynię do zawiązania pąków kwiatowych na jesieni.
5. Wiciokrzew – suchodrzew
Roczne przyrosty osiągają do 1-2 m, a w ciągu swojego życia pnącze dochodzi do 6 m wysokości. Kwitnie od końca maja do października na biało, żółto, pomarańczowo, czerwono, purpurowo i fioletowo, wypuszczając rurkowate kwiaty wywinięte końcówkami na zewnątrz. Już w lipcu pojawiają się owoce.
Żródło: Daniel Fuchs, CC BY-SA 2.5, via Wikimedia Commons
Wiciokrzew preferuje stanowiska słoneczne i lekko zacienione o glebach gliniastych, wilgotnych (ale nie podmokłych), zasobnych w składniki pokarmowe i próchnicę, o odczynie od obojętnego do lekko zasadowego.
Wiciokrzewy zimozielone i zwykłe sadzi się wiosną. Jeśli jednak gleba jest sucha, zrób to jesienią. Co 2-3 lata przytnij je do ⅓ długości pędów, dzięki czemu się rozkrzewią. Jeśli wiciokrzew łysieje od dołu, to czas, żeby mocno skrócić najstarsze i uszkodzone pędy – tuż nad ziemią.
6. Winobluszcz pięciolistkowy – dzikie wino
Przyrasta na 1-2 m rocznie, w ciągu życia osiągając do 10-20 m. Cechuje się ozdobnymi liśćmi złożonymi z 5 podłużnych listków o ząbkowanych brzegach: wiosną i latem są zielone, a jesienią przebarwiają się na żółto, pomarańczowo i czerwono. Zakwita w lipcu, ale słabo widać jego drobne zielono-białe kwiatki. Jesienią pojawiają się nieduże fioletowe lub granatowe owoce.
Żródło: Tasja, Public domain, via Wikimedia Commons
Rośnie w słońcu i półcieniu. Toleruje słabe gleby pod warunkiem, że są przepuszczalne.
Należy do pnączy mrozoodpornych, ale stopień jego wytrzymałości na zimowe chłody zależy od odmiany. Bardzo dobrze czuje się w mieście i nie szkodzą mu zanieczyszczenia.
Winobluszcz przycinaj wczesną wiosną, zanim wejdzie w sezon wegetacyjny. Usuwaj uszkodzone i przemarznięte pędy oraz te, które za mocno się rozrosły i powodują nadmierne zagęszczenie rośliny.
Pnącza szybko rosnące na płot, podpory i ścianę domu – piękne i funkcjonalne
Rośliny pnące na ogrodzeniu zapewniają prywatność. Maskują zwykłą siatkę i kamuflują płot, który nie pasuje do domu i ogrodu. Puszczone po ścianie budynku ocieplają jego wygląd i wprowadzają przyjazny nastrój. Wspinając się po trejażach, pergolach i kratach urozmaicają ogród, tworzą zaciszne kąciki, w których relaksujesz się bez obaw, że ktokolwiek Ci w tym przeszkodzi.
Więcej porad w e - booku
