Laurowiśnia Jako żywopłot, zielona rzeźba, naturalna granica między strefami ogrodu… W jakim charakterze zagości u Ciebie? Zobacz, czego potrzebuje laurowiśnia, żeby ładnie się zagęścić, przetrwać zimę i budzić zazdrość każdego, kto zajrzy do Twojego ogródka!
Laurowiśnia – ściąga
- Wysokość: od 3 do 15 m
- Kwitnienie: kwiecień-maj
- Stanowisko: słoneczne, półcieniste, zaciszne
- Pochodzenie: tereny wokół Morza Czarnego
- Podłoże: żyzne, wapienne
- Nawożenie: wieloskładnikowe nawozy mineralne, obornik, kompost
- Podlewanie: regularne
- Rozmnażanie: odkłady, sadzonki pędowe
- Szkodniki i choroby: mszyce, opuchlaki, miniarki, dziurkowatość liści, mączniak prawdziwy, szara pleśń
Laurowiśnia – co to za roślina?
Rozpoznasz ją także pod nazwą laurośliwy wschodniej, wawrzynośliwy i śliwy wawrzynolistnej. Należy do rodziny różowatych, a jej ojczyznę stanowią tereny nadczarnomorskie w południowo-wschodniej Europie (Albania, Bułgaria, Bałkany) i południowo-zachodniej Azji (Azja Mniejsza, Kaukaz, aż do północnego Iranu).
Istnieją różnice w klasyfikacji laurowiśni. Jedni zaliczają ją do rodzaju prunus (śliwy, Prunus laurocerasus L.), a inni do osobnego rodzaju laurowiśnia (Laurocerasus officinalis Roem).
[product id="2850,2845,2851"]
To zimozielona roślina wieloletnia, która przybiera formę krzewu lub drzewa o rozłożystej koronie, osiągającego od 5 do 15 m wysokości. Eliptyczne ciemnozielone liście laurowiśni mają długość do 20 cm i są grube i skórzaste. Wierzchnia strona blaszki błyszczy, a spodnia jest matowa, w kolorze bladym lub żółtozielonym. Budzą skojarzenia z liśćmi laurowymi i stąd właśnie wzięła się nazwa gatunku. Po przełamaniu mogą wydzielać zapach przypominający migdały. Popularnie wykorzystuje się je we florystyce do kompozycji bukietowych.
Drobne białe pięciopłatkowe kwiaty zbierają się w grona i kuszą słodkim aromatem. Pojawiają się w kwietniu i utrzymują jeszcze w maju. Pierwszy raz laurowiśnia zakwita po 3-4 latach od posadzenia. Jeśli uprawiasz ją w roli żywopłotu i regularnie formujesz lub przycinasz, nie będzie kwitła, bo skupi się na produkcji nowych pędów i liści.
W Polsce rzadko zawiązuje owoce. Jeśli się pojawią, są czarne i błyszczące o średnicy ok. 1,25 cm. Nasiona i liście laurowiśni są trujące, bo zawierają glikozyd w postaci pochodnej kwasu cyjanowodorowego.
Laurowiśnia – odmiany do ogrodu
Laurowiśnia Otto Luyken – odmiana dorastająca do 120-150 m wysokości. Sprawdzi się w roli żywopłotu w mniejszym ogrodzie, a na 1 m żywopłotu potrzeba 2 krzewów.
Laurowiśnia Chamaeleon – wiosną rozwija brązowe przyrosty, które dopiero z czasem zmieniają kolor na zielony – niczym kameleon! Odporna na mrozy.
Laurowiśnia Piranha – bardzo odporna na choroby typowe dla laurowiśni oraz na mróz. Ma postrzępione liście, przypominające zęby piranii. Potrzebuje kwaśnej gleby.
Laurowiśnia Caucasica – osiąga wysokość do 250-350 cm, a w sprzyjających warunkach nawet do 400 cm przy 150 cm szerokości. Ma zwarty i smukły pokrój o mocno rozgałęzionych pędach. Najodporniejsza na mrozy ze wszystkich obecnie odmian.
Laurowiśnia Rotundifolia – osiąga od 300 do 500 cm wysokości przy 150 cm średnicy.
[product id="2846,2849,2847"]
Laurowiśnia – wymagania i warunki
Laurowiśnia jest odporna na zanieczyszczenia powietrza. Sadzi się ją w ogródkach miejskich, parkach, przy alejach, na osiedlach. Łatwo poddaje się formowaniu, więc najczęściej wykorzystuje się ją w roli żywopłotu. Laurowiśnie umieszczaj w rzędach w odległości 40 cm od siebie, tak żeby każda z nich mogła się swobodnie rozrastać. Rocznie przyrasta na 20-50 cm w zależności od odmiany.
Stanowisko dla laurowiśni
Rośnie w lekkim słońcu, półcieniu i cieniu. Stanowisko powinno być osłonięte z uwagi na mroźne zimowe wiatry, które uszkadzają roślinę.
Podłoże dla laurowiśni
Lubi żyzną i przepuszczalną glebę zasobną w próchnicę. Preferuje podłoże o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Jeśli odczyn podłoża jest zbyt wysoki, obniżysz go przy pomocy nawozów azotowych (wiosną). W trakcie uprawy stosuj też ściółkę z kory, torfu lub kompostu, który utrzyma kwaśność gleby.
[product id="2486,2583,2622"]
Podlewanie laurowiśni
Roślinę nawadniaj regularnie, zwłaszcza w okresach suszy i w pierwszych latach po posadzeniu, kiedy system korzeniowy dopiero się rozwija. Latem, podczas upałów, zwiększ częstotliwość podlewania, ale nie przelewaj podłoża, bo korzenie rośliny zgniją. Podlewaj nie tylko przy pniu, ale na całym obszarze korzeniowym, dzięki czemu bryła pozyska wodę równomiernie.
Laurowiśnia – nawożenie
Wczesną wiosną stosuj nawóz bogaty w azot, bo pierwiastek ten wspiera rozwój liści i pędów. Po zakończeniu kwitnienia latem zasil laurowiśnię nawozem z dużą ilością potasu i fosforu, o zmniejszonej zawartości azotu.
Jesienią użyj nawozu z potasem, który wzmocni roślinę przed zimą. Oprócz gotowych nawozów mineralnych sprawdza się też obornik lub kompost.
W okresie intensywnego wzrostu i kwitnienia, czyli wiosną i latem laurowiśnię dokarmiaj co 4-6 tygodni. Jeśli zauważysz w międzyczasie, że liście są blade, a roślina osłabiona, zwiększ częstotliwość nawożenia.
[product id="1579,3012,3139"]
Laurowiśnia – przesadzanie
Najlepszy termin na przesadzanie laurowiśni to wrzesień, kiedy roślina już dawno przekwitła, ale ma jeszcze czas, żeby się wzmocnić i ukorzenić przed zimą. Sprawdź, jaka jest średnica bryły korzeniowej i na kilka godzin przed posadzeniem podlej roślinę. W ten sposób łatwiej wyjmiesz ją z ziemi i zminimalizujesz stres związany z przeprowadzką na nowe miejsce. Wykopaną roślinę (uwaga na korzenie!) umieść na płachcie lub wytrzymałej folii – łatwiej ją przeniesiesz.
Posadź laurowiśnię w dole o takich wymiarach, w których korzenie swobodnie się ułożą bez zgniatania i łamania. Na dno dołka wysyp warstwę drenażu, żeby odprowadzać nadmiar wody. Szyjka korzeniowa powinna się znajdować na poziomie gruntu.
Laurowiśnia – rozmnażanie
Marzy Ci się więcej laurowiśni w ogrodzie? Na szczęście bardzo łatwo ją rozmnożyć – z odkładów i sadzonek.
Rozmnażanie laurowiśni z odkładów
Przygnij młody pęd do ziemi i lekko natnij w miejscu, w którym styka się z podłożem. Przykryj nacięcie ziemią i podlej. Kiedy wypuści nowe korzenie się ustabilizuje, oddziel go od rośliny matecznej.
Rozmnażanie laurowiśni z sadzonek pędowych
Wiosną lub latem pobierz półzdrewniałe pędy o długości 15-20 cm. Na każdym powinny znajdować się co najmniej trzy węzły. Usuń dolne liście, pozostawiając tylko kilka na szczycie pędu. Ukorzeniaj w doniczce z mieszanką torfu i piasku w jasnym i ciepłym miejscu (nie w bezpośrednim słońcu) lub w wodzie – zanurz pęd na głębokość 2-3 cm i regularnie wymieniaj wodę. Korzenie pojawią się po ok. 4-6 tygodniach.
Laurowiśnia – zimowanie
Mroźne zimy sprawiają, że przemarza. Okryj ją agrowłókniną lub słomianą matą, a przy podstawie usyp kopczyk z ziemi z dodatkiem kompostu. Przemarznięte pędy obetnij wiosną tuż przy ziemi – nowe pojawią się bardzo szybko.
Laurowiśnia – szkodniki i choroby
Ryzyko pojawienia się chorób na laurowiśni zwiększa nieprawidłowa pielęgnacja – nadmierne podlewanie, zwilżanie liści i pędów oraz brak cyrkulacji powietrza. Osłabione rośliny podatne są na ataki szkodników, dlatego tak ważne jest nawożenie i ochrona podczas zimy.
Mszyce – żerują na liściach, prowadząc do ich deformacji i osłabienia rośliny. Liście się zwijają i skręcają, pokrywa je nalot, na którym rozwijają się grzyby sadzakowe. Mszyce przegonisz preparatem Polysect Naturen, Siltac i Deltam Spray. Przydatne są też żółte arkusze lepowe.
Opuchlaki – zjadają liście, pędy i korzenie. Powodują zniekształcenia liści i wysychanie pędów. Przeglądaj rośliny, usuwaj chore części i stosuj środki z wrotyczu, np: Probio Ogród Wrotycz lub domowej roboty wyciągi, napary i gnojówkę. Używaj też gotowych środków, jak Mospilan i organiczny Larva Stoper z nicieniami.
Miniarki – larwy żerują w środku liści, wygryzając w nich korytarze, które wyglądają jak jasne wzory. Liście brązowieją i opadają. Usuwaj zainfekowane liście i stosuj opryski (Benevia) oraz żółte tablice lepowe.
[product id="50,791,3403"]
Dziurkowatość liści – chorobę wywołuje grzyb Clasterosporium carpophillum. Na liściach rozprzestrzeniaja się ciemnobrązowe plamy o jasnozielonej obwódce. Usuwaj chore liście i stosuj opryski Polyversum oraz fungicydami, np. Scorpion.
Mączniak prawdziwy – na liściach i pędach pojawia się biały pylący nalot, będący oznaką choroby grzybowej. Usuń chroe liście i stosuj preparaty Nimrod, Discus i Siarkol. szara pleśń – na liściach i pędach laurowiśni widać szary nalot. Usuwaj porażone części rośliny i stosuj oprysk środkami: Scala, Amistar, Switch.
[product id="1999,288,1711"]
Laurowiśnia – ciekawostki
- Podobieństwo do liści laurowych sprawiło, że również liście laurowiśni wykorzystywano w starożytności do tworzenia wieńców laurowych. Mimo podobieństwa oba gatunki nie są ze sobą blisko spokrewnione.
- Starożytni Rzymianie używali toksycznych nasion i liści laurowiśni do egzekucji i politycznych zamachów (m.in. za czasów Nerona). Części te zawierają glikozydy cyjanogenne i amigdalinę. Woda wydestylowana z rośliny zawiera z kolei kwas pruski i również jest toksyczna.
- Drewno laurowiśni zawiera dużo wody i zakleja ostrza podczas cięcia. Kiedy schnie, pęka i się zniekształca. Po ścięciu jest kremowobiałe i pachnie migdałami, kiedy wyschnie, zmienia kolor na pomarańczowy i brązowy.
